يكى خانه در چشمم آمد ز دور
برونش منور ز خوبى و نور

زتابش گرفته رخ مه نقاب
ز نورش منور رخ آفتاب

كسى خواستم تا بپرسم بسى
بسى بنگريدم نديدم كسى

سوى آسمان كردم آنگه نگاه
كه اى آفريننده مهر و ماه

ضمير صفى از تو دارد صفا
صفا بخشم از صفوت مصطفى!

دلم صافى از صفوت ماه كن
ز اسرار اين خانه آگاه كن

ز بالا صدائى رسيدم بگوش
كه يا اى صفى آنچه بتوان بگوش!

دعايى ز دانش بياموزمت
چراغى ز صفوت برافروزمت

بگو اى صفى با صفاى تمام
بحق محمد عليه السلام

بحق على صاحب ذوالفقار
سپهدار دين شاه دلدل سوار

بحق حسين و بحق حسن
كه هستند شايسته ذو المنن

بخاتون صحراى روز قيام
سلام عليهم عليهم سلام

كز اسرار اين نكته دلگشاى
صفى را ز صفوت صفايى نماى

صفى چون بكرد اين دعا
از صفا درودى فرستاد بر مصطفى

در خانه هم در زمان باز شد
صفى از صفايش سر انداز شد

يكى تخت در چشمش آمد ز دور
سرا پاى آن تخت روشن ز نور

نشسته بر آن تخت مر دخترى
چو خورشيد تابان بلند اخترى

يكى تاج بر سر منور ز نور
ز انوار او حوريان را سرور

يكى طوق ديگر بگردن درش
بخوبى چنان چون بود در خورش

دو گوهر بگوش اندر آويخته
ز هر گوهرى نورى انگيخته

صفى گفت‏يا رب نمى‏دانمش
عنايت‏بخطى كه بر خوانمش

خطاب آمد او را كه از وى سؤال
بكن تا بدانى تو بر حسب و حال

بدو گفت من دخت پيغمبرم
باين فر فرخندگى در خورم

همان تاج بر فرق من باب من
دو دانه جواهر حسين و حسن

همان طوق در گردن من على است
ولى خدا و خدايش ولى است

چنين گفت آدم كه اى كردگار
درين بار گه بنده راهست‏بار

مرا هيچ از اينها نصيبى دهند
ازين خستگيها طبيبى دهند

خطابى بگوش آمدش كاى صفى
دلت در وفاهاى عالم و فى‏

كه اينها به پاكى چو ظاهر شوند
بعالم به پشت تو ظاهر شوند

صفى گفت‏با حرمت اين احترام
مرا تا قيام قيامت تمام

در روز قيامت، هنگامى كه همه انسانها درز صحنه محشر گرد آمدند، منبرهايى از نور براى پيامبران و جانشينان و فرزندان آنها نصب مى‏كنند، پيامبر اسلام صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم روى بلندترين منبر مى‏نشينند و خطبه مى‏خوانند، پس از آن، حضرت على عليه السّلام و امام حسن و امام حسين عليهماالسّلام خطبه مى‏خوانند، آنگاه ندا مى‏رسد: اى اهل محشر سرهاى خود را فرو افكنيد و چشمهاى خود را به پايين بياندازيد، اينك فاطمه زهرا عليهاالسّلام به سوى بهشت مى‏رود، جبرئيل عليه السّلام ناقه‏اى از ناقه‏هاى بهشت مى‏آورد، حضرت زهرا عليهآالسّلام بر آن سوار مى‏شوند، فرشتگان بسيار اطراف آن حضرت عليهاالسّلام را مى‏گيرند و او را به سوى بهشت مى‏برند، چون به در بهشت مى‏رسند، فاطمه زهرا عليهاالسّلام برمى گردد، از سوى خداوند خطاب مى‏رسد: اى دختر حبيب من! چرا روبرگرداندى و به بهشت داخل نمى‏شوى؟
حضرت زهرا عليهاالسّلام پاسخ مى‏دهد: پروردگارا! دوست دارم در چنين روزى قدر و منزلت من شناخته شود.
پس خداوند سبحان مى‏فرمايد: اى دختر حبيب من! برگرد و ببين، هر كس محبت تو يا يكى از فرزندان تو در قلب اوست، دست او را بگير و به سوى بهشت ببر.
امام باقر عليه السّلام فرمودند: اى جابر! سوگند به خدا، حضرت زهرا عليهاالسّلام در آن روز همانند پرنده‏اى كه دانه خوب را از دانه فاسد جدا مى‏كند، شيعيان و دوستداران خويش را از اين سو و آن سو جمع آورى مى‏كند. پس وقتى شيعيان حضرت زهرا عليهاالسّلام همراه با او نزديك در بهشت رسيدند، خداوند به دل آنها مى‏اندازد كه بازگردمد. چون بازگشتند، خداوند به آنها مى‏فرمايد: اى دوستان من! از چه رو بازگشتيد در حالى كه من شفاعت حضرت فاطمه عليهاالسّلام دختر حبيبم را در مورد شما پذيرفتم. آنها پاسخ مى‏دهند: پروردگارا! دوست داريم كه قدر و منزلت ما در چنين روزى شناخته شود. پس خداوند سبحان به آنها مى‏فرمايد: اى دوستان من! برگرديد و ببينيد چه كسى به خاطر دوستى حضرت فاطمه عليهاالسّلام شما را دوست داشته است. چه كسى به خاطر دوستى حضرت فاطمه عليهاالسّلام به شما غذا داده است. چه كسى به جهت محبت حضرت فاطمه عليهاالسّلام به شما لباس پوشانيده است. چه كسى براى دوستى حضرت فاطمه عليهاالسّلام به شما جرعه‏اى آب نوشانيده است. چه كسى به خاطر محبت حضرت فاطمه عليهاالسّلام از اين كه ديگران غيبت شما را بكنند، جلوگيرى كرده است، دست آنها را بگيريد و به بهشت ببريد.
امام باقر عليه السّلام فرمودند: سوگند به خدا! از مردم باقى نمى‏ماند مگر كسى كه در خداوند سبحان شك دارد يا كافر و يا منافق است.