تاریخچه عَلَم

در زمان شاه عباس بزرگ برگزاری مراسم عزاداری و روضه خوانی‌ها قدغن بود، ولی در زمان شاه عباس دوم برگزاری مراسم عزاداری آزاد شد.

در گذشته علم‌ها یک زبانه بودند و تزییناتی به آن متصل می‌‌کردند که یک نمونه آن درتکیه کرمانی‌ها (مشهد) موجود می‌‌باشد. این علم کم کم تبدیل به علم سه تیغ، پنج تیغ، هفت تیغ و… تا بیست و یک تیغ شد.

علم هم در آغاز جزئی از لوازم جنگ به شمار می‌‌آمده، ولی از هنگامی که به تشریفات عزاداری راه پیدا کرد، تغییراتی در آن به وجود آمد و به این صورتی که امروزه ما مشاهده می‌کنیم درآمد. بزرگترین علم‌ها متعلق به تکیه هاست. اصل علم هم گویا از مشهد بوده است و مردم قم از آنها اقتباس کرده اند. گاهی عرض این علم‌ها به ۳ متر می‌‌رسیده است و غالباً ۱۱ زبانه که زبانه وسطی بزرگتر از بقیه بوده است. حد فاصل زبانه‌ها را هم با اشیاء فلزی که به شکل کبوتر و طاووس و لاله و گنبد و بارگاه ساخته شده بود پر می‌‌کردند. البته علم‌هایی به این صورت هنوز هم وجود دارد. به کسی که علم را با خود حمل می‌کند، علم کش می‌گویند، این شخص پایه علم را که از چوب ساخته شده داخل بند تسمه‌ای که به کمر و شانه خود بسته قرار می‌‌دهد و با خم و راست شدن در برابر اماکن متبرکه حالتی به وجود می‌‌آورد که به نظر می‌‌رسد علم در حال تنظیم کردن است. در قم معمولاً علم را در میان دسته سینه زنها حرکت می‌‌دهند.

قدیمی‌ترین علم‌های ایرانی در موزه توپکاپی استانبول نگهداری می‌شود. شاید این علمها که نمونه‌ای از علامت و نشان قبایل مختلف ایرانی است در عصر حکومت ترکمنهای آق قویونلو و قره قویونلو وجود داشته و دسته‌های سیاسی و مذهبی از آنها استفاده می‌‌کرده اند. این علمها از غنایم جنگی است و پس از تصرف شهر تبریز توسط سپاهیان عثمانی، شاه سلیم آنها را به استانبول منتقل کرد که پس از رواج تشیع در زمان شاه اسماعیل مورد استفاده دسته‌ها قرار می‌‌گرفت، از صفحه‌ای آهن به صورت تیغه‌ای باریک و بلند ساخته می‌‌شد. در راس آن علامت و نشان سنتی و قومی قبیله و در شیعه مذهبان نام الله یا نام الله و محمد و علی و یا نام الله و پنج تن نقره کاری(نقره کوبی) یا کنده کاری می‌‌شد. تیغه باریک و بلند آهنین با صفحه‌ای مدور و بزرگتر در انتهای تیغه که دارای قابی از فلز بود خاتمه می‌‌یافت. دور این قاب را با سرهای اژدها که از هنرهای چینی و ژاپنی اقتباس شده بود، می‌‌آراستند. تصویر این علمها در مینیاتورهای قرن ۱۵ میلادی هم دیده می‌شود. این علمها برروی دسته‌ای چوبی یا فلزی قرار می‌‌گرفت و پیشاپیش دسته‌ها حمل می‌‌شد.

در سالهای بعد، بخصوص در دوران زندیان و قاجاریه، تزئینات دیگری به علمهای دسته اضافه شد و عزاداران مذهبی در ایام سوگواری یا بزرگداشت و تشریفات دیگر آنها را به کار می‌‌برند.

شکلهای نمادینی چون(علم) ما را به مراسم و شعائر سوگواری رجوع می‌‌دهند. علم که به طور زیبایی از فلز ساخته شده توسط (علمدار) حمل می‌شود. هنگامی که از دور دستها و یا از میان انبوه مردم پدیدار می‌شود ما را به یاد گنبدها ومناره‌های مقبره امام حسین(ع) در کربلا می‌‌اندازد.

ادامه دارد ...

طوق معروف شهيد طيب حاج رضايي از كتاب طيب در گذر لوطي ها

این پست تقدیم به تمام بچه هیاتی عاشق  علم و طوق آقا اباالفضل العباس

کیلیک نکنین روش !

انم  بستنش

ولی اینو نمی دونم چرا !؟

نمی دونم تا کی باید دست بذارم رو سینم و به این عکس ا سلام بدم

آقا یه نیم نگاه ...

جناب حجت‏الاسلام آقاى قاضى زاهدى گلپايگانى مى‏فرمايد: من در تهران از جناب آقاى حاج محمد على فشندى كه يكى از اخيار تهران است، شنيدم كه مى‏گفت: من از اول جوانى مقيّد بودم كه تا ممكن است گناه نكنم و آن‏قدر به حج بروم تا به محضر مولايم حضرت بقيةاللَّه، روحى فداه، مشرف گردم. لذا سالها به همين آرزو به مكه معظمه مشرف مى‏شدم.
در يكى از اين سالها كه عهده‏دار پذيرايى جمعى از حجاج هم بودم، شب هشتم ماه ذيحجه با جميع وسائل به صحراى عرفات رفتم تا بتوانم قبل از آنكه حجاج به عرفات بيايند، براى زوارى كه با من بودند جاى بهترى تهيه كنم. تقريباً عصر روز هفتم بارها را پياده كردم و در يكى از آن چادرهايى كه براى ما مهيا شده بود، مستقر شدم. ضمناً متوجه شدم كه غير از من هنوز كسى به عرفات نيامده است. در آن هنگام يكى از شرطه‏هايى كه براى محافظت چادرها در آنجا بود، نزد من آمد و گفت: تو چرا امشب اين همه وسائل را به اينجا آورده‏اى؟ مگر نمى‏دانى ممكن است سارقان در اين بيابان بيايند و وسائلت را ببرند؟ به هر حال حالا كه آمده‏اى، بايد تا صبح بيدار بمانى و خودت از اموالت محافظت بكنى. گفتم: مانعى ندارد، بيدار مى‏مانم و خودم از اموالم محافظت مى‏كنم.
آن شب در آنجا مشغول عبادت و مناجات با خدا بودم و تا صبح بيدار ماندم تا آن‏كه نيمه‏هاى شب ديدم سيد بزرگوارى كه شال سبز به سر دارد، به در خيمه من آمدند و مرا به اسم صدا زدند و فرمودند: حاج محمدعلى، سلام عليكم. من جواب سلام را دادم و از جا برخاستم. ايشان وارد خيمه شدند و پس از چند لحظه جمعى از جوانها كه تازه مو بر صورتشان روييده بود، مانند خدمتگزار به محضرش رسيدند. من ابتدا مقدارى از آنها ترسيدم، ولى پس از چند جمله كه با آن آقا حرف زدم، محبت او در دلم جاى گرفت و به آنها اعتماد كردم. جوانها بيرون خيمه ايستاده بودند ولى آن سيد داخل خيمه تشريف آورده بود. ايشان به من رو كرد و فرمود: حاج محمد على! خوشا به حالت! خوشا به حالت! گفتم: چرا؟
فرمودند: شبى در بيابان عرفات بيتوته كرده‏اى كه جدم حضرت سيدالشهداء اباعبداللَّه‏الحسين(ع) هم در اينجا بيتوته كرده بود. من گفتم: در اين شب چه بايد پبكنيم؟ فرمودند: دو ركعت نماز مى‏خوانيم، در اين نماز پس از حمد، يازده مرتبه قل‏هواللَّه بخوان.
لذا بلند شديم و اين عمل را همراه با آن آقا انجام داديم. پس از نماز آن آقا يك دعايى خواندند كه من از نظر مضامين مانند آن دعا را نشنيده بودم. حال خوشى داشتند و اشك از ديدگانشان جارى بود. من سعى كردم كه آن دعا را حفظ كنم ولى آقا فرمودند: اين دعا مخصوص امام معصوم است و تو هم آن را فراموش خواهى كرد. سپس به آن آقا گفتم: ببينيد آيا توحيدم خوب است؟ فرمود: بگو. من هم به آيات آفاقيه و انفسيه بر وجود خدا استدلال كردم و گفتم: من معتقدم كه با اين دلايل، خدايى هست. فرمودند: براى تو همين مقدار از خداشناسى كافى است. سپس اعتقادم را به مسئله ولايت براى آن آقا عرض كردم. فرمودند: اعتقاد خوبى دارى. بعد از آن سؤال كردم كه: به نظر شما الآن حضرت امام زمان(ع) در كجا هستند. حضرت فرمودند: الان امام زمان در خيمه است.
سؤال كردم: روز عرفه، كه مى‏گويند حضرت ولى‏عصر(ع) در عرفات هستند، در كجاى عرفات مى‏باشند؟ فرمود: حدود جبل‏الرحمة. گفتم: اگر كسى آنجا برود آن حضرت را مى‏بيند؟ فرمود: بله، او را مى‏بيند ولى نمى‏شناسد.
گفتم: آيا فردا شب كه شب عرفه است، حضرت ولى‏عصر(ع) به خيمه‏هاى حجاج تشريف مى‏آورند و به آنها توجهى دارند؟ فرمود: به خيمه شما مى‏آيد؛ زيرا شما فردا شب به عمويم حضرت ابوالفضل(ع) متوسل مى‏شويد.
در اين موقع، آقا به من فرمودند: حاجّ محمدعلى، چاى دارى؟ ناگهان متذكر شدم كه من همه چيز آورده‏ام ولى چاى نياورده‏ام. عرض كردم: آقا اتفاقاً چاى نياورده‏ام و چقدر خوب شد كه شما تذكر داديد؛ زيرا فردا مى‏روم و براى مسافرين چاى تهيه مى‏كنم.
آقا فرمودند: حالا چاى با من. از خيمه بيرون رفتند و مقدارى كه به صورت ظاهر چاى بود، ولى وقتى دم كرديم، به قدرى معطر و شيرين بود كه من يقين كردم، آن چاى از چايهاى دنيا نيست، آوردند و به من دادند. من از آن چاى دم كردم و خوردم. بعد فرمودند: غذايى دارى، بخوريم؟ گفتم: بلى نان و پنير هست. فرمودند: من پنير نمى‏خورم. گفتم: ماست هم هست. فرمودند: بياور، من مقدارى نان و ماست خدمتشان گذاشتم و ايشان از نان و ماست ميل فرمودند.
سپس به من فرمودند: حاج محمدعلى، به تو صد ريال (سعودى) مى‏دهم، تو براى پدر من يك عمره به‏جا بياور. عرض كردم: اسم پدر شما چيست؟ فرمودند: اسم پدرم »سيد حسن« است. گفتم: اسم خودتان چيست؟ فرمودند: سيد مهدى. من پول را گرفتم و در اين موقع، آقا از جا برخاستند كه بروند. من بغل باز كردم و ايشان را به عنوان معانقه در بغل گرفتم. وقتى خواستم صورتشان را ببوسم، ديدم خال سياه بسيار زيبايى روى گونه راستشان قرار گرفته است. لبهايم را روى آن خال گذاشتم و صورتشان را بوسيدم.
 پس از چند لحظه كه ايشان از من جدا شدند، من در بيابان عرفات هر چه اين طرف و آن طرف را نگاه كردم كسى را نديدم! يك مرتبه متوجه شدم كه ايشان حضرت بقيةاللَّه، ارواحنافداه، بوده‏اند، به‏خصوص كه اسم مرا مى‏دانستند و فارسى حرف مى‏زدند! نامشان مهدى(ع) بود و پسر امام حسن عسكرى(ع) بودند.
بالاخره نشستم و زارزار گريه كردم. شرطه‏ها فكر مى‏كردند كه من خوابم برده است و سارقان اثاثيه مرا برده‏اند، دور من جمع شدند، اما من به آنها گفتم: شب است و مشغول مناجات بودم و گريه‏ام شديد شد.
فرداى آن روز كه اهل كاروان به عرفات آمدند، من براى روحانى كاروان قضيه را نقل كردم، او هم براى اهل كاروان جريان را شرح داد و در ميان آنها شورى پيدا شد.
اول غروب شب عرفه، نماز مغرب و عشا را خوانديم. بعد از نماز با آن‏كه من به آنها نگفته بودم كه آقا فرموده‏اند: »فردا شب من به خيمه شما مى‏آيم؛ زيرا شما به عمويم حضرت عباس(ع) متوسل مى‏شويد« خود به خود روحانى كاروان روضه حضرت ابوالفضل(ع) را خواند و شورى برپا شد و اهل كاروان حال خوبى پيدا كرده بودند، ولى من دائماً منتظر مقدم مقدس حضرت بقيةاللَّه، روحى و ارواح العالمين لتراب مقدمه الفداء، بودم.
بالاخره نزديك بود روضه تمام شود كه كاسه صبرم لبريز شد. از ميان مجلس برخاستم و از خيمه بيرون آمدم، ناگهان ديدم حضرت ولى‏عصر(ع) بيرون خيمه ايستاده‏اند و به روضه گوش مى‏دهند و گريه مى‏كنند، خواستم داد بزنم و به مردم اعلام كنم كه آقا اينجاست، ولى ايشان با دست اشاره كردند كه چيزى نگو و در زبان من تصرف فرمودند و من نتوانستم چيزى بگويم. من اين طرف در خيمه ايستاده بودم و حضرت بقيةاللَّه، روحى‏فداه، آن طرف خيمه ايستاده بودند و بر مصائب حضرت ابوالفضل(ع) گريه مى‏كرديم و من قدرت نداشتم كه حتى يك قدم به طرف حضرت ولى‏عصر(ع) حركت كنم. بالاخره وقتى روضه تمام شد، حضرت هم تشريف بردند. 
 

 پى‏نوشت:
 × برگرفته از: آثار و بركات حضرت امام حسين(ع)، ص23، قضيه 5.

با عرض سلام و احترام و تشكر فراوان از فرصتي كه در اختيار ما قرار داده‌ايد.

 سوال: خواهشمند است براي شروع با معرفي خودتان بحث را آغاز نمائيم؟

پاسخ: بسم الله الرحمن الرحيم

يا رب الحسين بحق الحسين اشف صدر الحسين بظهور‌ الحجه.به همه دوستداران اميرالمومنين علي (ع)، سلام و عرض ارادت دارم. اميدوارم سؤالات شما خلاصه باشد و من هم خلاصه جواب بدهم تا انشاءالله در فرصت بعدي مفصلاً با هم صفائي داشته باشيم.

 من محمود (عباس) كريمي فرزند نقي هستم كه در سال  1347 در يكي از محله‌‌ هاي مذهبي تهران به دنيا آمده‌ام. شغل‌‌‌ام آزاد و مرتبط با فعاليت‌هاي صنعتي مي‌باشد.

بنده در سال 1370 ازدواج نموده‌ام و داراي دو فرزند مي باشم، پسرم10 سال و دخترم 3 ساله مي‌باشد در خصوص خانواده پدري نيز پدرم در سال 1361 درعمليات فتح‌المبين در دشت عباس مفقودالاثر شده‌اند و برادرم ابوالفضل كريمي نيز در كربلاي 5 شلمچه در سال 65 به درجه رفيع شهادت نائل آمده‌اند. داراي سه برادر به نامهاي  احمد، محمد و حسين مي‌‌باشم 

سوال: از سوابق كاريتان بيشتر بفرماييد؟

پاسخ: بعد از رفتن پدرم در كنار تحصيل هم كار مي‌كردم و هم مداحي. در مشاغلي همچون نجاري، بنائي و.... مدتي كار كرده‌ام.

 سوال: تحصيلات خود را تا كجا ادامه داده‌ايد؟

پاسخ: بنده دانشجوي مديريت صنعتي دانشگاه علامه طباطبائي بودم و تعداد 74 واحد درسي نيز گذرانده‌ام اما از آنجائيكه حضور در جبهه فرهنگي را مقدم‌تر دانستم به سراغ مطالعات مرتبط با بحثهاي فرهنگي و به ويژه مداحي رفتم و در اين زمينه به كسب معارف اسلامي پرداختم.

سوال: آيا اهل ورزش نيز هستيد؟

پاسخ: بنده داراي كمربند سياه  دان دو  در رشته جودو مي‌باشم. در رشته شين ‌ذن كاراته نيز كمربند سياه، دان 5 دارم و به ورزش شنا نيز بسيار علاقمندم.

 سوال: خوب جناب آقاي كريمي از شروع مداحيتان بفرمائيد؟

پاسخ: اولين بار در حاليكه خردسال بودم روي پاي  مرحوم كافي نشستم و روضه خواندم. الان نيز كه بحول و قوة الهي در خدمت اهل  بيت (ع))مي‌ باشم.

سوال: جناب آقاي كريمي شما تسلط خاصي در دستگاههاي موسيقي داريد، علت اين موفقيت را در چه چيزي مي‌دانيد؟

پاسخ: هر صدايي در يك دستگاه موسيقي ادا مي‌شود مثلاًً صداي گريه بچه و حتي كوچكترين صداهايي كه شما مي‌شنويد. علت آشنايي من نيز با دستگاههاي موسيقي به اين بر‌مي‌گردد كه چون بنده قاري قرآن بوده‌ام و در تلاوت قرآن رعايت دستگاههاي موسيقي، رديفها و ... بسيار حائز اهميت مي‌باشد، به مدد كلام وحي در اين زمينه مهارت‌هايي به دست آورده‌ام جا دارد در اينجا از اساتيد خود نيز يعني حاج حميد آقاي مدِقّ و حاج علي آقاي اربابي نيز ياد نمايم كه اميدوارم در هر كجا مي‌باشند در سايه اهل بيت (ع) سربلند و پيروز باشند.

سوال: اشعار در مداحي‌ها و برنامه‌هاي شما از جايگاه ممتازي برخوردار هستند، اشعار با مضمون و زيبا؛ به طور مثال خيلي‌ها شما را با شعر معروف و بسيار زيباي “عشق يعني ....“ مي‌‌شناسند؟

پاسخ: بيشتر شعرها را خودم مي‌گويم مثلا همين شعر عشق يعني كه شما گفتيد را هم بخاطر دارم كه روي موتور در حالت گريه سروده‌ام. دوستي دارم به نام آقاي  م.ش كه ايشان با من سر كار مي‌آمد و اغلب اوقات روي موتور به ثبت اشعار مي‌پرداخت.

سوال: سابقه همكاري خود با هيات رزمندگان شميرانات از چه زماني شروع شده است و دلايل موفقيت اين هيات به ويژه در جذب جوانان به عقيده حضرتعالي چه چيزهايي مي‌تواند باشد؟

پاسخ: از حدود 4 سال پيش در ماه رمضان جلسات هيات رزمندگان شميرانات تشكيل شده و الحمدلله تا حالا نيز ادامه داشته است. به جهت تلاقي نكردن با جلسات ديگر معمولاً در شام هر مناسبت برنامه داريم و اگر بحث جذب جوانان را هم مي‌ فرمائيد  لطف و كرامات اهل بيت بوده‌است.

  در خصوص علت موفقيت جلسه هيئت رزمندگان نيز عوامل زير را مي‌توان برشمرد:

الف      توجه خاص حضرت صديقه كبري (س) به جلسات.

ب     همجواري با مرقد مطهر حضرت امامزاده علي‌اكبر (ع) وامامزاده اسماعيل (ع)

ج      حضور روحاني 530 شهيد و جانبازان دوران دفاع مقدس.

د      حضور خانواده‌هاي معزز شهدا، ايثارگران و جانبازان.

 البته عامل مهم ديگري كه بايد به مطالب بالا اضافه شود فعاليت خالصانه عوامل جلسه در هر پستي كه هستند مي‌باشند. از آبدارچي گرفته تا هر قسمت ، همه وهمه با نيت الهي فعاليت مي‌نمايند و اين خود از بركات اهل بيت (ع)) مي‌‌ باشد.

سوال:جناب آقاي كريمي نام سايت ’’ فطرس ‘‘ مي‌باشد اگر نظر خود را در اين مورد بفرماييد ممنون مي‌شويم.

ج: فطرس فرشته‌اي بود كه بالهايش بر اثر قهر خداوند متعال سوخته شده بود و در روز ولادت حضرت سيدالشهدا (ع) به همراه خيل كثيري از ملائك به زمين آمد و خود را به قنداقه حضرت ابي‌عبدالله متبرك نمود و خداوند به احترام ارباب بالهاي فطرس را به او عطا فرمود. فطرس در آسمانها به پرواز درآمد و مي‌گفت: كيست مثل من كه آزاد شدة حسينم؟ و از آن روز فطرس عهد كرد كه سلام عاشقان حضرت ابي‌عبدالله (ع) را به مولا برساند و چون كار فطرس ابلاغ سلام است كار سايت فطرس نيز ابلاغ معارف اهل بيت (ع) است، انشاء الله.

فطرس كه پرش را شرر قهر خدا سوخت               باز آنكه بدادش پر پرواز حسين است

سوال: جناب آقاي كريمي از ملاقاتهايتان با مقام معظم رهبري بفرمائيد؟

پاسخ: اين از كرامات حضرت صديقه (س) است كه در بعضي مجالس بندة حقير به خدمت پير و مرادم عرض ادب كرده‌ام.

سوال: شما در جلسات بر روي ازدواج جوانان خيلي تأكيد داريد. آنهم با اين مشكلات مالي؟

پاسخ: به جهت مسائل مالي جاي نگراني نيست چرا كه من خودم در حال حاضر با داشتن دو فرزند مستأجر مي‌باشم و منزل پدري‌ام نيز از 60  متر مربع تجاوز نمي‌كند ولي به حول و قوة الهي دو فرزند دارم و شكر خدا را بجا مي‌آورم. اگر نيتها الهي باشد همه مسائل حل مي‌شود و هيچ جاي نگراني نيست.

سوال: جناب آقاي كريمي در صورتيكه صحبت خاصي داريد نيز بفرماييد؟

پاسخ: تنها اين مطلب كه هر كس بايد موجب زينت بزرگتر خود باشد به طور مثال بچه‌ها بايد زينت پدر و مادر خود باشند و شاگرد زينت استاد. شيعه بايد زينت امامان معصوم (ع) خود باشد و ما نيز در هيات رزمندگان به همين ترتيب. توقع ما از همه به ويژه جوانان، خواهران و برادران محترم اين است. كه الحمدلله نيز به اينگونه است و تأكيد ما نيز بر همين است.

با تشكر فراوان از فرصتي كه در اختيار ما قرار داديد و اميدواريم باز هم در فرصتهاي آينده بتوانيم در خدمت شما باشيم. والسلام

درود بر یگانه سقای دشت کربلا حضرت اباالفضل العباس.........

عباس...بزرگمرد تاریخ اسلام.....

اگر عباس نبود.............کربلا یه سقا کم داشت....

یه مردی که حاضربود دستاش و پاهاش و چشماش و جونش رو برای مولاش بده........

آقایی که برادرش رو سرور خودش میدونست

 و به برادرش میگفت سیدی و مولایی یا حسین......

وقتی فکرش رو میکنم...........

اگر کسی بخواد از روی اسب روی زمین بیافته اول دستاش رو سپر میکنه

 که با صورت زمین نخوره! بمیرم واسه آقایی که دست در بدن نداشت.....

.تمام بدنش تیر بارون بود......تصور کن!....

وقتی که با صورت روی زمین میوفته تمام این تیرها تا پر تو بدنش فرو میره.....

.وای از اون تیری که تو چشماش خورده بود..........

میگن وقتی میخواستن سر آقا رو ، رو نیزه کنن از هر جا نیزرو میزدن

 از اون طرف بیرون میومد به همین دلیل اونو از بغل روی نیزه گذاشتن....

نمیدونم چرا هر وقت اسم عباس به گوشم می خوره یه جوری میشم!

یه احساس خوب....شاید یه جوراحساس غرور........

که آره ما عباس داریم اما دیگران ندارن ولی...

عباس یعنی عشق و معرفت                               

       کرامتی از آقا ابالفضل العباس*شفای یک جوان*  

   زنی بچه دار نمی شد ،این زن در ماه محرم هنگام دیدن دسته های عزاداری از حضرت عباس می خواهد که به او پسری عطا کند تا در ماه محرم به او لباس سیاه بپوشاند ودر دسته های عزاداری شرکت کند . 

   خداوند به این زن پسری عطا کرد واین پسر وقتی که به حدو کمال رشد رسیده بود مریض شد وهمه دکترها اوراجواب کردند تا اینکه به بیمارستانی بردند در آن بیمارستان یکی از دکترهای متخصص به مادر پسر گفت:ازدست ما دیگر کاری ساخته نیست اگر میتوانی واعتقاد داری به ائمه متوسل شو،آن زن پس از شنیدن این حرفها از در بیمارستان خارج شد ودر یکی از کوچه ها دید که پرچم حضرت ابالفضل العباس بر سر در خانه ای آویزان است نزدیکتر رفت وپرچم را گرفت،درهمان وقت شنید که از درون خانه صدایی می آید گوش داد شنید که مداح می گوید *صاحب کرم آقا عباس ،صاحب علم عباس*نتوانست بلند صدا بزند ولی ازته دل فریاد زد *یا ابالفضل*می گویند خداوند ندای قلب شکسته را بهتر پاسخ می دهدو فقط قلب است که وقتی می شکند ارزشش افزوده می شود،آن مادر به سوی بیمارستان رفت ودید که پسرش روی تخت بیمارستان نشسته است پسرش از اوپرسید مادر کجا بودی پیش کدام دکتر یا کدام بیمارستان رفته بودی ؟مادرش پاسخ داد :به درالشفای حضرت ابالفضل رفته بودم پسرش گفت راست میگویی مادرم وقتی تو ازدر بیمارستان خارج شدی خواب مرا فرا گرفت در همان لحظه ودر عالم رویا دیدم یک مردی با جامه ای سبز وبلند قد پیش من آمد وگفت بلند شو من گفتم نمی توانم وایشان گفتند بگو یا ابالفضل وبلند شو من به گفتم من مریض هستم اگر امکان دارد دستت را به من بده تا بلند شوم وای کاش نمی گفتم ایشان فرمودند:پسرم مگر مرا نمی شناسی من ابالفضل هستم دستهای من در کربلا در کنار آب مانده ،من گفتم یا ابالفضل واز خواب پریدم والآن تو آمده ای ....

آری حضرت ابالفضل العباس آن پسر را شفا داده بود 

آخرین وصیت قمر بنی هاشم^(ع)

نقل شده وقتی که امام حسین(ع) بر بالین قمر بنی هاشم(ع) آمدند و هنوز رمقی در بدن داشت، عرض کرد: مرا به دو جهت به خیمه مبر. یکی اینکه به سکینه وعده آب داده ام ولی نتوانستم به این وعده عمل کنم. دوم، چون پرچمدار لشگر و سپاه تو بودم، اگر اهل حرم کشه مرا ببینند از تاب و توانشان کاسته خواهد شد.

امام(ع) در حالی که اشک چشمان خود را با آستین مبارک پاک می کردند، تنها به خیمه ها بازگشتند.سکینه نزدیک آمد و گفت: از عمویم، ابالفضل(ع) چه خبر داری؟ وی که رفته بود برای ما آب بیاورد. چگونه تنها برگشتی؟

امام حسین(ع) گریه کنان فرمود: یا ابنتاه انَّ عَمَّکَ العباس قُتِل. ای دخترم، عمویت عباس(ع) کشته شد.

صدای گریه سکینه و زنان و حضرت زینب(س) بلند شد و فریاد کنان می گفتند: وا اَخاه، وا عَبّاساه و اَقِلَّهُ ناصراه و اضیعَتاه مِن بَعدک. وای برادر، وای عباس، وای از کمی یاور و ناصر، وای از مصیبت هایی که بعد از تو با آن روبرو می شویم.

                                         72 مجلس در عزای مظلوم به نقل از کبریت الاحمر ص 162

برادر یعنی عباس

پس از آنکه امام سجاد علیه السلام بدن شریف پدر گرامیشان را تدفین نمودند از بنی اسد پرسید : آیا هنوز بدنی باقی مانده ؟گفتند آری در کنار علقمه تن و پیکر رشیدی قهرمان قرار دارد . هر چه خواستیم آن بدن را از جای حرکت دهیم ممکن نشد زیرا در اثر قطعه قطعه بودن بدن هر قطعه ای برمیداشتیم قطعه دیگری روی زمین میماند . حضرت فرمود بیایید از آن بدن هم دیدن کنیم امام علیه السلام تا نگاهش بر آن پیکر افتاد گریه کنان خود را بر آن بدن انداخت و فرمود :

"ای قمر بنی هاشم بعد از تو خاک بر سر دنیا و زندگانی دنیا "

از اهل حرم شنیده ام می آید

با تیغ دو دم شنیده ام می آید

بگذار به انتظار او بنشینم

با گوش خودم شنیده ام می آید

یا ابالفضل العباس ادرکنی

روایت شده آیت الله مجتهدی با ابیات زیر به حضرت ابوالفضل (ع)

متوسل شدند و بین دو بیت اول و دوم ساعتها اشک ریختند...

یادم ز وفای اشجع ناس آید
وز چشم ترم سوده الماس آید

آید به جهان اگر حسین دگری
هیهات برادری چو عباس آید.

اللهم عجل لولیک الفرج

یا رب المهدی      به حق المهدی     اشف صدر المهدی      به ظهور المهدی

العجل العجل یا مولای یا صاحب الزمان ادرکنی

خسته شدم

شما را به آقا ابالفضل   برام دعا کنید

میخوام به روز کنم

فقط برام دعا کنید